W krótkim metrażu każdy kadr i każda sekunda pracują ze szczególną intensywnością – zagęszczają emocje i obrazy, które zostają z publicznością na długo. Tegoroczny Międzynarodowy Konkurs Filmów Krótkometrażowych prowadzi przez światy odległe geograficznie, a zarazem zaskakująco bliskie w swojej refleksji nad współczesnością. To kino mocnych głosów, formalnej odwagi i nieskrępowanej wyobraźni. O wyróżnienia Krakowskiego Festiwalu Filmowego powalczy aż 36 tytułów.
Krótkometrażowe dokumenty
Krótkie filmy dokumentalne w Międzynarodowym Konkursie często wychodzą poza klasycznie rozumiany dokument, sięgając po esej, found footage, język gier komputerowych, prywatne nagrania i formy hybrydowe, by opowiadać o rzeczywistości coraz częściej zapośredniczonej przez ekrany.
W „Duszącym tu i teraz” Vika Kirchenbauer z osobistej i uprzywilejowanej perspektywy przygląda się temu, co dziś „wisi w powietrzu” w Niemczech – narastającej faszyzacji, obecnej podskórnie przemocy oraz pęknięciom liberalnego społeczeństwa. Próbę demaskacji, choć w tym przypadku historycznej, podejmuje również Radu Jude. Nagradzany reżyser w „Ujęciu / przeciwujęciu” powraca na KFF z krótkim metrażem dokumentalnym i wspólnie z Adrianem Cioflâncă zestawia fotografie Edwarda Serotty z archiwami tajnych służb. Ukazuje komunistyczną Rumunię lat 80. w podwójnym spojrzeniu – amerykańskiego dziennikarza i ówczesnego rumuńskiego aparatu kontroli. Z propagandą i oficjalnym zapisem historii mierzą się także „Wspomnienia okna” Amina Pakparvara i Mehraneh Salimian, gdzie irańskie obywatelki i obywatele filmują protesty z okien domów i samochodów, tworząc alternatywne archiwum oporu. W „Świetle, które pozostaje” Moona Pennanen łączy dokument z fikcją, by poprzez historię ukraińskich pracowników sadzących drzewa w fińskiej wiosce opowiedzieć o pamięci miejsca i o powracającej echem wojnie.
Inny rodzaj niepokoju przynoszą filmy o pragnieniu nieśmiertelności i świecie po człowieku. Joshua Oppenheimer, twórca wstrząsających „Scen zbrodni”, w „Rewolucji przeciw śmierci” przygląda się amerykańskim seniorom, którzy swój lęk przed samotnością i zapomnieniem próbują uśmierzyć za pomocą cyfrowych narzędzi. Jeśli u Oppenheimera człowiek szuka sposobu, by trwać jak najdłużej, to „Jak podbić świat” Tomasza Wolskiego prowadzi nas przez znajome, lecz przejmująco puste przestrzenie, układając ze śladów codzienności postapokaliptyczną wizję świata. O pustych przestrzeniach i doświadczeniu izolacji przypominają „Murmuracje” Xaviera Marradesa, który podczas pandemicznego lockdownu filmuje loty szpaków nad swym rodzinnym miastem w Hiszpanii, wspominając swoją diagnozę HIV i tęskniąc za bliskością. Cyfrowe i archiwalne obrazy stają się też narzędziem opowiadania o miłości, stracie i pokoleniowych lękach. W „Kairskich ulicach” Abdellah Taïa wraca do nagrań z 2007 roku i przemierza tytułowe miasto w poszukiwaniu bliskiego mu człowieka. Po drugiej stronie globu, w „Meksyku_bez_ miłosierdzia” Oscara Asána, dwaj młodzi ludzie szukają zaginionego przyjaciela w rzeczywistości, w której przemoc karteli narkotykowych stała się codziennością, a w sieci krążą brutalne nagrania z egzekucji. Znacznie lżejsze, ale również podszyte niepokojem „Powinniście tu być” Elie Grappe i Anny-Mariji Adomaityte przenosi w okolice Genewy, gdzie siedem dziewczyn za pomocą tiktokowych haseł i gestów wyraża bolesny proces dzisiejszego dorastania.
W konkursie pojawiają się również filmy o „niewidzialnych” profesjach, od których zależy bardzo wiele. „Stroiciele” Pawła Chorzępy odsłaniają mniej widoczny pojedynek toczący się podczas Konkursu Chopinowskiego, gdzie przedstawiciele największych producentów fortepianów dniami i nocami pracują nad barwą każdego dźwięku, a ich rzemiosło osiąga rangę sztuki. Z kolei „Drewnojady” Julii Pełki pokazują nieustępliwą walkę o łemkowską cerkiew, w której zatrudniony entomolog sięga po Cyklon B, czyli preparat kojarzony z eksterminacją, by ocalić przed szkodnikami drewniany zabytek.
Krótkometrażowe fabuły
Krótkie fabuły w Międzynarodowym Konkursie – podobnie jak dokumenty – prowadzą nas przez intymne doświadczenia wzbogacone społeczną refleksją. W „Faux Bijoux” Jessy’ego Moussallema ciało Mireille, która ma urodzić dziecko dla bogatej pary i ukrywa to przed bliskimi, staje się narzędziem pracy, a marzenie o lepszym życiu odsłania ekonomiczne nierówności. Bez realnego wyboru – choć tym razem z powodu prawnego zakazu aborcji – pozostaje także Siti, bohaterka „Owocu” Jen Nee Lim, która usilnie próbuje przerwać ciążę, lecz dopiero spotkanie z pewną ekscentryczną kobietą da jej szansę, by zawalczyć o własne życie.
Kontrowersyjny „Pokój niemożliwy do zjedzenia” Emilii Ondriasovej także opowiada o ciele, przesuwając tę refleksję w stronę groomingu i relacji 14-letniej Terezy z dużo starszym mężczyzną. W znacznie subtelniejszy sposób cielesności przyglądają się „Ćmy i ważki” Adriena Fondy, w których samotność bohatera zostaje naruszona przez dwie kobiety, a rohmerowska opowieść o bliskości i pożądaniu uzyskuje niepokojący wyraz dzięki makrofotografiom owadów.
O odpowiedzialności, zaufaniu i poszukiwaniu prawdy opowiadają „Oczy, które nie widzą” Yanna Rehberga, których bohaterka prowadzi bolesne dochodzenie po samobójstwie nastolatka, a oskarżonym jest jej bliski współpracownik. O innym rodzaju odpowiedzialności opowiada z kolei „Nikt nie szczeka” Júlii Coldwell Serry. Bohaterka, nie mając odwagi przyznać się do potrącenia psa, wymyśla dla swego siostrzeńca cudowną historię – ale kto powiedział, że wielka wiara nie czyni cudów?
Mroczniejszy wymiar zbiorowej wyobraźni przynosi „To żyje pod śniegiem” Igora Smoli, gdzie w azerskiej wiosce kolejne zaginięcie i miejscowa legenda zacierają granicę między racjonalnym śledztwem a narastającym lękiem. Magiczny porządek staje się też narzędziem opowieści o pracy i wyzysku w „Bez powrotu” Clyde’a Gatesa, gdzie niewidzialne anioły bez końca napędzają maszyny, rozświetlają miasta i ogrzewają domy, dopóki ich bunt nie obnaży kruchości całego systemu. Ta niewidzialność ma bowiem również społeczny i klasowy wymiar. W „Całej miłości w moim ciele” Carmen Baltzar młode romskie siostry sprzedające zabawki na greckiej plaży pozostają dla turystów ledwie częścią wakacyjnego pejzażu, aż nagła tragedia brutalnie obnaża podwójne standardy ludzkiej empatii.
W konkursie nie brakuje też opowieści o wojnie, migracji i sytuacjach, kiedy przypadek przesądza o całym życiu. W „Niedzieli Wielkanocnej” Mykoły Zasieieva wojna niszczy zwyczajność świątecznego dnia, gdy chłopak wychodzący po jedzenie dla kota wpada w ręce wojskowych służb rekrutacyjnych, jednakże dramat zostaje przełamany humorem i prostymi ludzkimi gestami.
Niejednoznaczny „Krótki film o wojnie” Nadima Suleimana prowadzi młodego uchodźcę z Palestyny na plan filmu o II wojnie światowej i zmusza bohatera do konfrontacji ze swoją pamięcią i traumą, zacierając granice między fikcją a rzeczywistością. O społecznym statusie, migracjach i ekonomii przetrwania opowiada natomiast „Czerwień na asfalcie” João Nizy Ribeiro, inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, w której los młodego kuriera splata się z brutalną polityką migracyjną i logiką kapitalizmu platformowego.
Krótkometrażowe animacje
Krótkometrażowe animacje w Międzynarodowym Konkursie prowadzą przez światy, w których wyobraźnia nie zna granic. „Trzy filiżanki kawy” Natalii Krawczuk wydają się w tym zestawieniu najbardziej bliskie rzeczywistości, choć wykreowanej z dużą subtelnością i prostotą. Spotkanie bohaterki z mężczyzną, z którym niegdyś łączyła ją bliska relacja, odmierzane kolejnymi łykami kawy, zamienia się w próbę domknięcia przeszłości. Do miejsc, których nie da się już odzyskać w dawnej postaci, wraca także bohaterka „Samotnego psa” Marty Reis Andrade, gdzie powrót z emigracji do rodzinnego domu splata się z żałobą. Rodzinne więzi, choć w innej tonacji, powracają w „Córkach zmarłego pułkownika” Elizabeth Hobbs – błyskotliwej adaptacji opowiadania Katherine Mansfield o dorosłych siostrach, które nawet po śmierci apodyktycznego ojca pozostają uwięzione w jego wojskowym ceremoniale.
Z porządku narzuconego przez cudze spojrzenia próbuje wyrwać się również tytułowa bohaterka animacji „Karla i jej nogi”. Christoph Büttner przedstawia historię akrobatki pozbawionej nóg, którą świat varieté widzi raczej jako osobliwość niż artystkę, dopóki nie pojawi się szansa, by zawalczyć o siebie na scenie. Inną formę opresji pokazuje „Procrastination Yoga” Pauliny Ziółkowskiej, dynamiczna i ironiczna opowieść o kulcie produktywności, w którym nawet oddech, ruch i pozorne wytchnienie zostają podporządkowane kapitalistycznej logice. Ten niepokój wobec systemów kontroli przejmuje „Skok kwantowy” Šimona Mészárosa, gdzie luksusowa rezydencja zamieszkana przez identycznych ludzi rozpada się w surrealistycznej podróży przez abstrakcyjne formy animacji 3D.
Skoro wyobraźnia animatorek i animatorów tak chętnie przekracza wszelkie granice, to również te międzygalaktyczne nie stanowią przeszkody – jak w „Kosmonautach” Lea Černica, gdzie kosmiczny rejs dla singli zamienia się w absurdalną, pełną humoru wyprawę przez różne wyobrażenia miłości. Z podróży w Kosmos blisko już do mitu stworzenia, który „Kosmogonia” Karoliny Chabier przekształca w oniryczną historię, ukazującą kreację jako największą moc, ale też ciężar wymykający się spod kontroli. Tam, gdzie wyobraźnia dotyka spraw najgłębiej ukrytych, pojawia się „Boże Ciało” Bei Lemy – wyhaftowana baśń o chorobie i traumie, których nie da się uleczyć wyłącznie za pomocą „szkiełka i oka”.
Od osobistego niepokoju animacje przechodzą ku wizjom przyszłości, dlatego „Kwaśne miasto” Jacka Wedge’a i Willa Freudenheima prowadzi do dryfującej po skażonym oceanie metropolii, w której kwas, upał i zdeformowane ciała tworzą cyberpunkową rzeczywistość. Przyszłość ma też wymiar cyfrowy w „Normalnej Planecie” Ekiema Barbiera, psychodelicznym wirtualnym muzeum, gdzie zaciera się granica między widzem a eksponatem. Najdalej w stronę twórczego chaosu idzie jednak „Merrimundi” Nilesa Atallaha – upiorne repozytorium uszkodzonych zabawek, psychodelicznych cherubinków i cyfrowych zakłóceń, w którym odrzucona materia ożywa dzięki nieskrępowanej wyobraźni.
Krótkometrażowe dokumenty
- Drewnojady / Woodeaters, reż./ dir. Julia Pełka, 14’, Polska, 2026
- Duszące tu i teraz / This Suffocating Now, reż./dir Vika Kirchenbauer, 16’, Niemcy, 2026
- Jak podbić świat / How to Conquer the World, reż./dir Tomasz Wolski, 15’, Polska, 2026
- Kairskie ulice / Cairo Streets, reż./ dir. Abdellah Taïa, 19’, Francja, 2026
- Meksyk_bez_miłosierdzia / no_mercy_in_Mexico, reż./dir. Oscar Asán, 23’, Meksyk, 2025
- Murmuracje / Murmurations, reż./dir. Xavier Marrades, 22’, Hiszpania, 2025
- Powinniście tu być / I think you should be here, reż./dir. Elie Grappe, Anna-Marija Adomaityte, 12’, Szwajcaria, 2026
- Rewolucja przeciw śmierci / The Revolution Against Death, reż./dir. Joshua Oppenheimer, 24’, Dania, 2026
- Stroiciele / The Tuners, reż./dir. Paweł Chorzępa, 20’, Polska, 2026
- Światło, które pozostaje / All The Light That Remains, reż./dir. Moona Pennanen, 25’, Finlandia, 2025
- Ujęcie / przeciwujęcie / Shot Reverse Shot, reż./dir. Radu Jude, Adrian Cioflâncă, 22’, Rumunia, 2026
- Wspomnienia okna / Memories of a Window, reż./dir. Amin Pakparvar, Mehraneh Salimian, 19’, USA, Iran, Niemcy
Krótkometrażowe fabuły
- Bez powrotu / CUL-DE-SAC!, reż./dir. Clyde Gates, Gabriel Sanson, 18’, Belgia, Francja, 2026
- Cała miłość w moim ciele / All the Love in My Body, reż./dir. Carmen Baltzar, 14’, Finlandia, Grecja, 2025
- Ćmy i ważki / Odonata, reż./dir. Adrien Fonda, 29’, Francja, 2026
- Czerwień na asfalcie / Asphalt Reds, reż./ João Niza Ribeiro, 30’, Portugalia, Francja, 2026
- Faux Bijoux, reż./dir. Jessy Moussallem, 21’, Francja, Liban, 2026
- Krótki film o wojnie / A Short Film about War, reż./dir. Nadim Suleiman, 25’, Polska, 2026
- Niedziela Wielkanocna / Easter Day, reż. Mykola Zasieiev, 17’, Ukraina, Francja, 2025
- Nikt nie szczeka / Nobody Barks, reż./dir. Julia Coldwell Serra, 20’, Hiszpania, 2025
- Oczy, które nie widzą / Eyes won’t see, reż./dir. Yann Rehberg, 29’, Niemcy, 2026
- Owoc / Fruit, reż./dir. Jen Nee Lim, 15’, Singapur, 2025
- Pokój niemożliwy do zjedzenia / This Room Is Impossible To Eat, reż. Emilia Ondriasova, 11’, Słowacja, 2025
- To żyje pod śniegiem / It Lives Under the Snow, reż./dir. Igor Smola, 16’, Azerbejdżan, Singapur, 2025
Krótkometrażowe animacje
- Boże Ciało / Corpus Christi, reż./dir. Bea Lema, 13’, Hiszpania, 2025
- Córki zmarłego pułkownika / Daughters of the Late Colonel, reż./dir. Elizabeth Hobbs, 9’, Wielka Brytania, Niemcy, 2026
- Karla i jej nogi / Carla and her legs, reż./dir. Christoph Büttner, 14’, Niemcy, 2026
- Kosmogonia, reż./dir. Karolina Chabier, 16’, Francja, Polska, Belgia, Portugalia, 2025
- Kosmonauci / Cosmonauts, reż./dir. Leo Cernic, 14’ Słowenia, Włochy, 2026
- Kwaśne miasto / Acid City, reż./dir. Jack Wedge, Will Freudenheim, 13’, USA, 2026
- Merrimundi, reż./dir. Niles Atallah, 21’, Chile, 2025
- Normalna Planeta / Normal Planet, reż./ Ekiem Barbier, Guilhem Causse, Quentin L’helgoualc’h, 30’, Francja, 2026
- Procrastination Yoga, reż./dir. Paulina Ziółkowska, 8’, Polska, Niemcy, 2026
- Samotny pies / Dog Alone, reż./dir. Marta Reis Andrade, 13’, Portugalia, Francja, 2025
- Skok kwantowy / Quantum Jump, reż./ dir. Šimon Mészáros, 10’, Czechy, 2025
- Trzy filiżanki / Three Cups of Coffee, reż./ dir. Natalia Krawczuk, 10’, Polska, 2026
Insiderskie karnety na 66. Krakowski Festiwal Filmowy już w sprzedaży!
Krakowski Festiwal Filmowy jest na ekskluzywnej liście wydarzeń filmowych kwalifikujących do Oscara® w kategoriach krótkometrażowych (fabuła, animacja, dokument) oraz pełnometrażowego filmu dokumentalnego, do Europejskiej Nagrody Filmowej w tych samych kategoriach, a także kwalifikuje do nagród BAFTA.
Krakowski Festiwal Filmowy organizowany jest przy wsparciu finansowym Miasta Kraków, Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Programu Kreatywna Europa MEDIA oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Współorganizatorem jest Stowarzyszenie Filmowców Polskich.
66. Krakowski Festiwal Filmowy odbędzie się w kinach od 31 maja do 7 czerwca 2026 roku oraz od 5 czerwca do 19 czerwca online na KFF VOD.